Mazda & MANIFY klikt al járen. Zo gingen we samen op zoek naar Mazda’s vakmanschap in de kunst van Japans messen slijpen en legden we de link tussen het automerk en de Japanse denimwereld.
Dáár weer de link tussen? De projecten werden vastgelegd door onze eigen Jasper Loeffen. Een vakmanschap-man in hart en nieren. Met zijn ruwe talent voor timing en oog voor ongepolijste perfectie knipt hij shoot na shoot voor MANIFY. Coverbeelden, reisreportages, socialmediafeed-materiaal: hij draait zijn hand er niet voor om. Althans, als hij niet hoeft te switchen van horizontale naar verticale beelden.
Door het leven van fotograaf Jasper Loeffen met de Mazda6e
Na een brainstormsessie over welk vakgebied we aan de hand van de Mazda6e wilden uitlichten, wisten wij direct: fotografie. En dan is Jasper our guy. Lichtinval, het menselijke contact tijdens shoots, het creatieve proces achter één specifiek beeld: fotografie is kunst. Dat hoeft geen stilleven te zijn. Nee, in tegendeel: als alles vaststaat, vindt hij dat de charme wegebt.
Plus: Jasper is zelf fervent Mazda-rijder en daarom voelen we de link met de Mazda6e. Hij is niet alleen fotograaf wanneer hij een camera vasthoudt. Jasper kijkt altijd om zich heen. Naar licht, lijnen, materialen, mensen, details, en ga zo maar even door. In de auto heeft hij om een shoot her te beleven of juist te visualiseren. En soms past er letterlijk een hele werkdag in: camera’s, lenzen, koffers, statieven en de rest van zijn mobiele studio. De Mazda6e sluit daar mooi op aan.
Goed, door naar het verhaal van Jasper. Vakman alom. We nemen hem en de Mazda6e een dag op sleeptouw. Naar zijn favo barber, MANIFY HQ en naar de Tramkade in ’s Hertogenbosch, waar één van zijn eerste autoshoots was voor MANIFY. Maar het allermooiste: we gaan naar het basketbalveldje waar hij als kind al hele middagen driepunters stond te oefenen. Het dakkapel van zijn ouderlijk huis kun je vanaf hier nog zien, zijn vader komt nog even langs om te kijken hoe het met de shoot, zoon én auto gaat.
Het talent van dat basketballende kind is nooit verdwenen – verre van, zelfs. De liefde voor het spelletje stroomt nog steeds door zijn aderen en hij is een graag geziene gast bij Heroes Den Bosch. Bij de basketbalclub schiet hij niet alleen plaatjes, maar geeft hij ook nog training.
Samples regelen, samples schieten
Het was ook zijn droom vroeger: toetreden tot de CIOS (Centraal Instituut Opleiding Sportleiders), maar blessures gooiden roet in het eten. Iets wat een breekpunt bleek. Hij wist niet goed wat-ie wilde en belandde in de logistiek bij een fashionbedrijf. Hier regelde hij samplecollecties uit het buitenland en bracht kleding naar shoots in Utrecht en omgeving.
Niet bepaald het leven waar je ’s ochtends je bed voor uitspringt… Maar óp de sets begon er iets te verschuiven. Wat daar gebeurde, trok zijn aandacht meer dan wat dan ook. “De sfeer op zo’n set vond ik zo anders dan het werk op kantoor,” schetst hij. Hij begon, puur uit interesse, backstagefoto’s te maken en zijn talent is niet onopgemerkt gebleven. Er kwamen steeds meer kansen. “Voor het eerst in mijn leven merkte ik dat ik iets gewoon echt heel erg gaaf vond. Mijn enige gedachte was nog: als ik dit ooit professioneel zou kúnnen doen…”
Andy opent de deur
In dat vroege stadium was er één man die hem hielp: Andy Tan. Niet als mentor met een strak programma, maar als iemand die hem simpelweg de ruimte gaf om mee te kijken. “Die gast was zo’n inspiratiebron voor mij. Die heeft mij voor mijn gevoel een klein beetje meegenomen onder zijn arm.” Toegang tot het vak, zonder dat er van alles voor teruggevraagd werd, was een van de dingen die het verschil maakten. “Hij was niet te flauw en vertelde me gewoon: kijk maar over mijn schouder mee.”
Springen zonder vangnet
Zijn ouders, die allebei in het onderwijs werkten, waren er niet meteen gerust op. “Die zeiden: daar kun je toch geen brood mee verdienen.” Logisch, dat soort zorgen, maar Jasper had voor het eerst het tegenovergestelde gevoel. “Toen had ik voor het eerst van mijn leven zoiets van: zéker wel. Ik ga het doen.”
Het bedrijf waar hij werkte ging failliet. Pech? Misschien. Maar hij had zich al ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en had zijn eerste klanten. Een jaar later stond hij op Ibiza, met een crew van tien man om zich heen, kleding te fotograferen in het zonlicht. “Toen had ik wel even een momentje van: fantastisch.”
Ruw boven gepolijst
Vraag Jasper naar zijn stijl en het antwoord is direct. Hij houdt niet van overstileerde beelden die vooraf bedacht zijn. “Ik hou van ruw en ben geen fotograaf die één beeld schiet dat al helemaal vaststaat. Ik hou ervan om beelden te schieten van momenten.”
Het ongemakkelijke van zichtbaar zijn
Wat mensen van buiten niet altijd zien: het vak is niet alleen maar mooie locaties spotten en je creatieve vrijheid inzetten. Er hangt een kant aan die hij zonder omwegen benoemt. “Wat ik gewoon lastig vind, is dat je jezelf continu moet laten zien. Op alle socials. Je moet zélf tegen de wereld zeggen: kijk mij eens, ik maak vette dingen.”
En dan is er nog de continuïteit. Een gezin thuis, een hypotheek en de bijkomende verantwoordelijkheden. “De grootste zorg die ik blijf hebben is de continuïteit in het werk. Want zo goed als het nu kan gaan, zo snel het ook afgelopen kan zijn,” vertelt hij eerlijk.
Met een Fuji de straat op
Midden in alle commerciële druk vond hij de afgelopen maanden iets terug. Een nieuwe Fujifilm-camera, steden verkennen na een klus en mensen aanspreken op straat. Hier staat alles even los van productie, draaiboeken en planningen. “Je ontmoet gewoon hele toffe mensen. Ik ben niet bang om naar iemand toe te stappen, een praatje met ze te maken en te vragen: zou je het cool vinden als ik je op de foto zet?”
Dat is precies wat hem ooit verliefd maakte op fotografie. “Mooie verhalen, nieuwe gezichten en mooi licht. Dat is gewoon echt wat ik heel erg vet vind om te doen. Kijken wat er op je pad komt. en klikken.”
Het merk dat bij zijn leven past
Ondernemen betekent ook: keuzes maken die bij jou passen. Dat geldt voor Jaspers werk, maar ook voor wat er voor de deur staat. Hij rijdt Mazda. “Mazda was mijn eerste SUV en eerste automaat. Daar heb ik een speciaal gevoel bij, want dat was mijn eerste auto met veel opties. Zo kan ik me dat geluid nog als de dag van gisteren herinneren.”
Wat hem erin aanspreekt, is de combinatie van gevoel en functie. “Ik hou, bijvoorbeeld, van mooie details en goed geluid in een auto, maar ik vind comfort het állerbelangrijkst. Mijn zoon is langer dan ik en we hebben honden: zie dat allemaal maar eens in een auto te passen. Dan is ruimte gewoon heel belangrijk.”
Tegen het eind van het gesprek bespreken we nog wat hij tijdens een autorit meegeeft aan zijn kinderen. En dat is een aardige afspiegeling van hoe we hem kennen: “Ik vertel dat ze vooral iets moeten zoeken wat ze heel erg leuk vinden. En dat onderzoeken. Als je intens gemotiveerd bent voor iets, dan kom je véél verder – op alle fronten. En iets doen om er veel geld mee te verdienen, daar geloof ik niet zo in.”
