Roadtrip met Harley-Davidson: Eifel is the only way

Duitse wegen saai? Wie dat beweert, heeft waarschijnlijk nog nooit met een motor de grens bij Venlo of Maastricht overgestoken. Waar je in Oostenrijk vaak gevangen zit in één langgerekt dal met aan het einde een peperdure, doodlopende tolpas, draait een roadtrip door de Eifel en de Moezel om afwisseling en véél plezier dichtbij. Het ene moment trek je de gashendel open in een schaduwrijk Eifelbos, het volgende moment switch je naar een mediterraan decor tussen de steile wijnranken. We lieten de Alpen dit jaar voor wat ze zijn en zetten koers richting de Eifel en de Moezel voor vier dagen non-stop asfaltvreten.

Waarom een motortrip naar de Eifel en Moezel een goed idee is

Het ultieme voordeel van deze regio? De reistijd. Geen gedoe met aanhangers, autotreinen of een houten reet van duizend kilometer snelweg. Binnen een paar uur rijden verandert het Nederlandse polderlandschap in een glooiende rollercoaster. Geen gletsjers, wel diepe vulkaankraters. Geen torenhoge alpenweides, wel messcherpe haarspeldbochten die door de wijngaarden snijden. Het is niet onontdekt, dat is waar. Als je af en toe een pauze houdt, zie je de Nederlandse motorstoeten voorbij brullen. Maar dat is ook niet gek, want het is de mooiste regio om motor te rijden, die ook nog eens dicht in de buurt is.

Onze thuisbasis voor de komende dagen? Een comfortabele lodge op Landal Cochem, op de heuvels boven het stadje. De perfecte, en zeer centrale uitvalbasis om de regio in vier dagen volledig binnenstebuiten te keren.

Dag 1: De vuurdoop via de Eifel en de Nürburgring

Als je niet heel ver hoeft te rijden, dan gaat bij ons de navigatie standaard op ‘snelweg vermijden’. Nog liever maken we zelf bochtige routes, met weinig dorpjes en de mooiste wegen van de regio. Een beetje research hier en daar en je maakt een waanzinnige route, met de leukste lunch- en koffiestops. De transitie naar de Duitse wegen is direct voelbaar. Het asfalt wordt iets slechter, maar de bochten scherper en de hoogteverschillen uitdagender.

De lol begint pas echt als de Eifel zich aandient bij Nideggen. Na lekker ingekomen te zijn in de wat smallere wegen pakken we de B258, een iconische stuurweg die ons rechtstreeks richting het epicentrum van de Duitse autosport leidt: de Nürburgring. Zodra je in de buurt van de Nordschleife komt, voel je de adrenaline in de lucht hangen. Het loont altijd om hier even de motoren stil te zetten bij een van de uitkijkpunten. Het geluid van brullende motoren op het circuit zet de toon voor de rest van de trip.

Vanaf de Ring duiken we de Vulkaaneifel in. Dit landschap is ruiger en leger. Je rijdt hier letterlijk over oude vulkaankraters, die nu zijn getransformeerd in diepblauwe meren (de ‘Maaren’). De wegen zijn hier technisch, maar voor ons gevoel beter en ruimer. Via de vloeiende wegen zakken we aan het einde van de middag af richting het Moezeldal. Het contrast kan niet groter. Van de open, ruwe vulkaankraters rij je zo een ansichtkaart van steile wijnbergen binnen. Bij aankomst op het park van Landal Cochem gaan de helmen af en tikken de blokken lekker na op de oprit. Tijd voor een welverdiende weizen.

Dag 2: De drukte skippen en de grenzen opzoeken in Trier

De Moezel is prachtig, maar in het weekend ook een magneet voor campers en hordes toeristen die stapvoets langs het water tuffen. Onze tactiek voor dag twee? Direct wegwezen van de rivier. We trekken ’s ochtends vroeg het hoger gelegen binnenland in. Hier, hoog boven de vallei, vind je verlaten wegen die dwars door de wijnvelden snijden.

We sturen door naar Trier, de oudste stad van het land. Na een snelle dubbele espresso en een blik op de massieve Romeinse Porta Nigra, pakken we voor de terugweg wél de route pal langs het water. Tegen de namiddag trekt de ergste drukte weg en verandert de B49 langs de Moezeloever in de ultieme vloeiende cruiseroute. Onderweg stoppen we nog snel bij een lokale Weingut om een paar flessen Moezelwijn in de koffers te proppen. Een absolute verplichting op deze route is de Panoramastrasse bij Piesport. Waar je in de Alpen vaak brede, overzichtelijke passen hebt, is deze weg compact, intens en steil. De haarspeldbochten volgen elkaar in moordend tempo op, met als beloning een bizar vogelvluchtperspectief over de kronkelende rivier diep onder je.

De line-up

We zijn voor deze trip serieus goed uitgerust door Harley-Davidson. Waar we vorig jaar een fantastische trip met adventure bikes door Lake District hadden, was de wens voor Milwaukee Eight’s dit jaar groot. In de hoofdrol een van onze favoriete bikes van het moment: de Harley-Davidson Low-Rider ST.

Als je ons op Instagram volgt heb je al een paar keer een sneak preview gezien van de limited edition Low Rider ST by MANIFY Racing. Hierover later meer. Want holyshit dit is een bike…

Aangevuld door twee Low Rider ST’s, beide totaal anders uitgevoerd. Eén in het mat-blauw, gestript van alle poespas. De ander in een unieke diepgroene kleur lak met chrome details en juist álle poespas. Twee dezelfde bikes, met een volledig ander overkomen.

Maar baas boven baas, want steevast achteraan reed altijd de H-D Road Glide CVO. Dikker voeren ze Harley’s niet uit en dat merk je aan alles. Dit kanon stuur je minstens zo makkelijk door de bochtige wegen van de Eifel als de andere bikes, maar één ding mis je: het iconische silhouette van een Road Glide CVO in je achteruitkijkspiegel.

Dag 3: Grenshoppen in Saarland en de bossen van Koblenz

Vandaag gooien we het kompas naar het zuiden en oosten, richting Saarland. Veel motorrijders rijden hier blind voorbij op weg naar de Vogezen of het Zwarte Woud en dat is een fout. De wegen zijn hier breed, het asfalt heeft de grip van een circuit en de bochten nodigen uit om de stepjes eens flink over de grond te schuren.

Na een strakke ochtendsessie buigen we af naar het noordoosten, richting Koblenz. Het landschap transformeert opnieuw. De open wijnvelden maken plaats voor dichte, donkere bossen en diepe rotswanden. We sturen richting het Deutsches Eck, waar de Moezel en de Rijn samenvloeien. Mooie tip voor de lunch is Nana in de Altstadt. Daarna is het weer tijd om terug te keren naar onze lodge. Het stuurwerk wordt weer veeleisend door de snelle opeenvolging van blinde bochten in de schaduw van de bomen. Moe maar voldaan sluiten we de dag af in Cochem, waar we heerlijk dineren bij steakhouse El Sabor.

Dag 4: De ultieme afsluiter via de Belgische Hoge Venen

Geen zin in een saaie snelwegrit terug naar Nederland? Hoeft ook niet. We knopen er een epische binnendoor-route aan vast. We doorkruisen nog één keer de Vulkaaneifel via de snelle, glooiende wegen en steken vervolgens de grens over naar België.

Hier wacht de ultieme uitsmijter van deze trip: de Hoge Venen. Dit is een compleet andere wereld. Het is een hoogvlakte die ruig, kaal, koud en vaak mysterieus mistig is. De wegen (N676 / N68) trekken hier als strakke, langgerekte linten door het desolate landschap. Het nodigt uit om de gashendel nog één keer open te trekken en de motoren te laten ademen in de frisse Ardennenlucht. Wij keerden vervolgens nog heel even terug in de Eifel om nog even af te sluiten met een paar mooie bochten. Tegen de tijd dat de Nederlandse grens weer in zicht komt, zit er een gezonde laag Duits en Belgisch stof op de fietsen. Dit is hoe een roadtrip hoort te zijn.

Basecamp deluxe: Ferienresort Cochem

Na een dag intensief sturen wil je comfort, ruimte en een plek waar je de motoren fatsoenlijk kunt parkeren. Onze thuisbasis, Landal Ferienresort Cochem, ligt strategisch bovenop de heuvels. Dat betekent dat je ’s ochtends je motor start en direct met een paar vette bochten aan je route begint. We verbleven met de hele crew in de FV14 Comfort, een gigantische, vrijstaande vakantievilla die met zijn 14 slaapplaatsen en 220 vierkante meter ideaal is voor een grotere vriendengroep. Geen gedoe met krappe hotelkamers waar je over elkaars motorkleding struikelt. Dit huis heeft voldoende slaapkamers en badkamers om je spullen op te bergen en te genieten van een douche. De absolute winpunten zijn de grote eettafel en de tuin met terras. De perfecte plekken om met een koud Duits speciaalbier de gereden routes van die dag te evalueren, een ontbijtje te nuttigen voordat je gaat of gewoon een heerlijk maaltje te eten.