Weet je: soms lijken problemen groter dan dat ze écht zijn. En dan moeten we even uitzoomen.
AndrÉ Kuipers over het fenomeen uitzoomen
Aan wie kan je dat beter vragen dan aan André Kuipers? De man die de wereld écht vanaf een afstandje bekijkt.
Daarom stelden we hem in een interview de volgende vraag én gaf hij het volgende antwoord. Doe er jezelf een plezier mee:
Nu krijgen we in het dagelijks leven vaak te horen dat we even moeten ‘uitzoomen’ als we een probleem ervaren. Verder uitzoomen dan jij kan bijna niet. Kijk je nu ook anders naar ‘problemen’?
“Je bent daarboven hard aan het werk, het is geen vakantie. Maar zo nu en dan heb je de rust om naar buiten te kijken. Dan denk je weleens: ‘Oh jee, is dit alles?’ Het voelde weleens alsof die aarde in elkaar schrompelt. Als een soort levende cel die heel kwetsbaar is. Je vliegt in anderhalf uur om de hele aarde heen, zo groot is onze planeet dus niet. Als we het hier verknallen, kunnen we nergens anders heen. Er zullen in de toekomst best een paar astronauten rondhuppelen op Mars, maar dat is het. Op Mars kunnen we niet verder: dat is een koude woestijn, het kan er min 130 graden zijn. Er is geenzuurstof, geen vloeibaar water, geen magneetveld en slechts een hele dunne dampkring van CO2. Het is er giftig en het is heel ver weg. Geen plek kortom, om met zijn allen naartoe te gaan.
Het enige wat wij hebben is onze aarde, een oase in een koud en dreigend heelal. We moeten leren om in balans te leven met onze planeet en kunnen daarmee niet wachten Zie onze aarde als een ruimteschip met beperkte voorraden. Wij zijn allemaal astronauten van ruimteschip aarde. Gebruiken we al onze voorraden, dan is het met ons gedaan.”
