Er komt een moment waarop iemand in je vriendengroep ineens een racefiets koopt. Niet zomaar een fiets, maar eentje waarvan je voor de prijs ook een prima tweedehands auto had kunnen kopen. Een paar weken later heeft hij een fietscomputer, speciale schoenen en kleding waarin hij verdacht veel op een professioneel wielrenner lijkt. Een ander begint plots met golf. Iemand boekt surfles in Portugal. En vroeg of laat is er die ene vriend die voorzichtig zegt dat hij “een beetje naar motoren aan het kijken is”. We noemen het graag een midlifecrisis. Maar misschien is het gewoon het moment waarop je eindelijk geld hebt voor de hobby’s die je vroeger niet kon betalen.
Ineens worden hobby’s serieus
Als kind was een hobby vrij overzichtelijk. Je voetbalde op woensdagmiddag, verzamelde Pokémonkaarten of speelde gitaar totdat je ontdekte dat drie akkoorden leren niet automatisch betekende dat je in een band zat. Later verandert dat. Een beetje koffie drinken wordt een espressomachine van duizend euro. Af en toe barbecueën eindigt met een kamado die meer weegt dan jijzelf. En wie één keer enthousiast terugkomt van een rondje op de racefiets, heeft voor je het weet drie verschillende brillen voor drie verschillende weersomstandigheden. We zijn blijkbaar niet zo goed in dingen een béétje leuk vinden.
En dan komt de motor
De motor heeft misschien wel het grootste midlifecrisis-imago van allemaal. Je ziet het al voor je: leren jas, glimmende machine en iemand die thuis verkondigt dat het “echt niet om snelheid gaat, maar om het gevoel van vrijheid”. En irritant genoeg zit daar natuurlijk wel iets in. Want waar bijna alles in het dagelijks leven praktisch moet zijn, hoeft een motor dat helemaal niet te zijn. Je kunt waarschijnlijk comfortabeler met de auto. Je kunt meer spullen meenemen. Je blijft droog als het regent. Maar daar koop je hem ook niet voor. Je koopt hem juist voor die zondag waarop je nergens hoeft te zijn en tóch om acht uur ’s ochtends vertrekt.
Vrijheid komt met papierwerk
Het volwassen gedeelte volgt alleen vrij snel. Want zodra het fantaseren over bochtige wegen verandert in daadwerkelijk een motor kopen, komen er ineens iets minder romantische zaken bij kijken. Onderhoud. Beschermende kleding. Waar je dat ding eigenlijk neerzet. En ja, ook een Univé motorverzekering hoort bij het rijtje dingen dat je geregeld wilt hebben voordat je enthousiast de weg op gaat. Dat deel zie je alleen zelden terug in de Instagramvideo’s van iemand die door de Dolomieten rijdt. Waarschijnlijk omdat een filmpje van iemand die zijn verzekeringszaken regelt toch net iets minder lekker scoort onder Born to be Wild.
Misschien is het helemaal geen crisis
Het vreemde aan de term midlifecrisis is dat we doen alsof er iets misgaat zodra iemand op latere leeftijd iets nieuws wil proberen. Je bent jarenlang verstandig geweest. Studie gedaan. Carrière opgebouwd. Misschien een huis gekocht, kinderen gekregen en op zaterdagen vrijwillig naar een woonboulevard gereden. En dan besluit je op je veertigste dat je gitaarles wilt. Crisis! Je koopt een motor. Crisis! Je gaat ineens drie keer per week naar de sportschool. Grote zorgen. Terwijl het misschien juist best gezond is om af en toe opnieuw ergens enthousiast over te worden.
Het hoeft nergens toe te leiden
Dat is misschien het beste argument vóór zo’n nieuwe hobby: je hoeft er helemaal niets mee te bereiken. Niet iedere fietstocht hoeft sneller dan de vorige. Je hoeft na zes maanden gitaarles niet op een podium te staan. Niemand verplicht je om na die eerste surfles naar Bali te verhuizen. Je mag ergens ook gewoon slecht in zijn en het toch fantastisch vinden. Sterker nog, misschien kunnen we de midlifecrisis beter bewaren voor het tegenovergestelde: het moment waarop je besluit dat je inmiddels te volwassen bent om nog nieuwe dingen te proberen. Dus als je buurman binnenkort met een motor thuiskomt, hoef je niet meteen bezorgd te kijken. Vraag gewoon wanneer je een rondje mee mag.
