Je hoeft ‘m niet eens te starten om te snappen dat dit geen brave boulevard-Bonneville is. Deze 1964 Triumph Bonneville TT Special gaat op vrijdag 23 januari 2026 onder de hamer bij RM Sotheby’s in Arizona, Phoenix.
Zonder reserve, met een richtprijs van 10.000 tot 15.000 dollar. Dat is precies het soort zin waardoor je ineens ‘per ongeluk’ naar motortrailers gaat zoeken.
Triumph Bonneville TT Special
De naam Bonneville is geen marketingfantasie, maar een knipoog naar de Bonneville Salt Flats in Utah. Daar waar Triumph in de jaren zestig records claimde en snelheid nog rook naar benzine. De TT Special kwam voort uit de T120 en werd gebouwd van 1963 tot 1967, exclusief voor de Amerikaanse markt. Niet om netjes voor de koffiebar te parkeren, maar om stof te happen, bochten te happen en vooral je ego te testen.
Alles wat niet nodig is, blijft thuis
Waar de straatversie je nog een beetje pamperde, ging de TT Special op dieet. Geen accu, geen uitlaatdemper, geen koplamp, geen claxon, geen passagiersvoetsteunen, geen snelheidsmeter, zelfs geen achterlichtunit. Het idee was simpel: maak een productiemotor die zo dicht mogelijk bij een wedstrijdmachine komt, zodat TT scramble rijders en flat track fans meteen konden aanhaken. En dat werkte, want in de VS werd dit een vaste waarde in TT races en flat track events.
Alsof het nog niet genoeg charisma had: de TT Special heeft een reputatie opgebouwd in serieuze events, met onder meer gebruik in de Baja 1000 en de International Six Days Trial, inclusief de Steve McQueen-link waar motorliefhebbers nog steeds een tik van krijgen.
Koperkleurige koorts
Deze 1964 uitvoering is herkenbaar aan de copper and cream tank, maar het is niet alleen cosmetica. Ten opzichte van eerdere versies kreeg dit model een aangepast cilinderkopontwerp, nieuwe voorvorken met externe veren, een Smiths magnetische toerenteller en aluminiumlegering carrosseriedelen zoals de spatborden.
Onder de tank ligt het hart waar je voor komt: een 649 cc luchtgekoelde parallel twin, af fabriek goed voor 52 pk, gekoppeld aan een vierversnellingsbak.
Restauratie met naam
Volgens de veilinginfo is de motor volledig gerestaureerd, met werk dat onder toezicht zou hebben gestaan van de inmiddels overleden Triumph autoriteit Bill Hoard uit Michigan. In verzamelaarskringen duikt zijn naam vaker op als het gaat om hoogniveau-restauraties, wat precies de geruststelling is die je wil als je een flat track icoon uit 1964 serieus neemt.
Of je ‘m nu neerzet als collectiejuweel of ‘m af en toe laat ademen op een stuk dirt: dit is een machine met een doel. En dat doel is nooit “gewoon een rondje”.
