Carlos Kaiser: 16 jaar profvoetballer zonder één bal te raken

Hij 'speelde' in de jaren '80 professioneel voetbal op papier in Brazilië, Mexico, Frankrijk en de Verenigde Staten, maar kon geen bal raken. Carlos Henrique Raposo, beter bekend als Carlos Kaiser, is de 'farce-footballer'. De Braziliaan werd door tien verschillende clubs gekocht, maar heeft zijn gebrek aan voetbalkwaliteiten verborgen gehouden. Mede doordat hij altijd volhield dat hij geblesseerd was als het erop aankwam.

Zijn eerste contract kreeg hij bij het Mexicaanse Puebla FC, om uiteindelijk daar welgeteld 23 minuten te spelen. Daarna keerde hij terug naar Brazilië waar hij in de vier jaar daarop geen enkele minuut speelde. En dat terwijl hij onder contract stond van clubs zoals Botafogo FC en CR Flamengo.

Carlos Kaiser: 16 jaar profvoetballer zonder een bal te raken

De bijnaam 'Kaiser' heeft hij te danken aan zijn gelijkenissen met Franz Beckenbauer in zijn jeugd. Carlos wilde een profvoetballer worden, maar niet voetballen. Hij werd vrienden met vele échte bekende topvoetballers zoals Carlos Alberto Torres, Ricardo Rocha en Renato Gaúcho. Dit deed hij om zijn netwerk op te bouwen, zodat hij kon overstappen als de clubs doorhadden dat die niet kon voetballen.

Fysiek was hij net zo sterk als de andere voetballers. Hij lichtte clubs op door een kort contract te tekenen en daarna te verklaren dat hij niet fit genoeg was. Zo trainde hij in de eerste weken alleen fysiek, hierin schitterde hij, om vervolgens af te zeggen als het op voetbal aankwam.

Foto: Caio Resende

Corruptie

In die tijd was het blijkbaar een stuk moeilijker om oplichters op te sporen. Carlos was een meester in het overtuigen van de medische staf dat hij geblesseerd was. En hij werd vrienden met verschillende journalisten. Die journalisten schreven artikelen over Carlos als voetballer om hem zo in een goed daglicht te zetten. Zo slaagde hij erin om telkens een paar maanden bij een club te blijven voordat zijn beperkingen aan het licht kwamen.

Hij gebruikte ook valse telefoongesprekken om 'belangstelling' van andere clubs te verzinnen in gebrekkig Engels. Toen hij door een vloeiend Engels sprekende arts een keer werd ontdekt, vertrok hij weer. Dit was in zijn tijd bij Botafogo. Hij vertrok daarop naar Flamengo, waar hij vrolijk verder ging met het 'faken' van blessures. Ook deed hij zichzelf voor als andere spelers, die wél echt konden voetballen, en ook prijzen wonnen. Bij Flamengo beweerde hij dat zijn naam Carlos Enrique was en eerder speelde voor Talleres de Córdoba en Independiente.

Europa

In '86 vertrok hij naar Frankrijk om daar te gaan spelen voor een club uit de tweede divisie. Een vriend van hem speelde daar. In een open trainingssessie met publiek was hij zo bang om gepakt te worden, dat hij alleen maar ballen het publiek inschoot. Hij speelde, door zijn vermeende blessures, niet of nauwelijks en keerde terug. En hoe: hij werd door zijn buddy's onthaald als een held in Brazilië. Carlos had volgens de journalisten acht jaar in Frankrijk gespeeld en was er topscoorder geworden.

Foto: Vinicius Amano

Brazilië en Verenigde Staten

Terug in Brazilië deed hij er alles aan om maar niet spelen. Zo ging hij vechten met de supporters van zijn eigen club en gebruikte telkens weer de valse telefoongesprekken. Hij vertrok nog naar verschillende clubs met verschillende redenen. Een van die clubs was Vasco da Gama. Hij werd door deze club gecontracteerd omdat een vriend van hem met een alcoholprobleem kampte. Weer wat later werd hij vastgelegd door twee Amerikaanse teams, zonder één wedstrijd te spelen.

Film

In 2015 tekende Carlos een overeenkomst met een Brits productiebedrijf. Zij wilde het verhaal van Carlos delen met de wereld. De film is grotendeels een interview met de 'farce-footballer'. De film "Kaiser: The Greatest Footballer Never to Play Football" is sinds april dit jaar te zien. En zeker de moeite waard om te bekijken. Het is een sterk staaltje liegen wat Carlos heeft gedaan in zestien jaar tijd.

Foto: screenshot trailer ' The Greatest Footballer Never to Play Football'
Source :

Little White Lies , The Guardian , Sandro Schuh



ESSENTIALS



MEER ESSENTIALS